Gister iets geleerd. Ik wist het al wel met men koppie, maar nu heb ik het voor de eerste keer ervaren.
Het zit zo, discipline is mijn big issue. 'Liever lui dan moe en liever morgen dan vandaag' is zowat m'n motto. En vanaf de zomervakantie heb ik me er aangezet om discipline te kweken.
Nu werk ik sinds een tijdje met een weekschema (een tip van vriend Armand). De details geef ik niet mee, wel dat ik, wanneer ik omstreeks 16.00 thuiskom van het werk, oefen. Daarna eten, dan Chinees studeren, avond afsluiten met wat lezen, filmpje zien of wat gamen, dan staan en bed in. Dit werkt al een hele tijd erg lekker, moet ik zeggen, maar toen gebeurde het volgende.
Gisteren kwam ik dus rond 16h thuis en ik voelde me erg moe. Dus ik dacht "weet je wat, ik wissel m'n schema effe om, ik ga nu lekker niets doen en vanavond oefenen!" Allemaal dik in orde. Avond gaat voorbij en na wat Chinees gelezen te hebben, trek ik een makkelijke broek aan, sportschoentjes aan, schuif de tafel opzij en net op het moment dat ik wil beginnen te oefenen, gaat de deurbel.
'Verdomme', is het eerste dat ik denk, 'Komen ze me nog storen ook'. Chagrijnig deed ik de deur open. Bleek het een vriend te zijn die onaangekondigd een bezoekje kwam brengen. Bizar, helemáál niet van zijn gewoontes, want zolang ik hem ken (ca 10 jaar) belt hij altijd op voorhand. Nou heb ik die jongen erg graag (ook al is ie met compleet andere dingen bezig dan ik), maar toch wou ik hem niet binnenlaten, want "hij had maar moeten weten dat ik ging oefenen, z'n eigen schuld, na!"
En plots besefte ik dat het m'n eigen fout was! Ik had verdomd moeten oefenen wanneer ik de tijd ervoor had! En Tim leek als door God gezonden om me daar met een grote smile aan doen te herinneren. En dat ik nu afgestraft werd, omdat ik niet had doorgezet in m'n oefening, leek niet meer dan logisch.
Tim dus wel binnengelaten en het werd een zeer gezellige avond, moet ik toegeven. Maar morgen is het eerste dat ik doe na het werk, m'n sportschoenen aan en trainen :)
Nu, ik denk niet echt na over toeval en lotsbestemming en dergelijke, maar dit voorval, dat kan toch geen toeval zijn. Dat Tim op het exacte moment dat ik begin te oefenen, aanbelt, daar zit meer achter, denk ik dan. Nou, het maakt eigenlijk niet uit, het draait om de les die geleerd moet worden. En die is erg duidelijk!
15/01/2008
21/11/2007
Ja maar, ik denk toch dat ...
Laatst moest ik opeens terug denken aan de tijd dat ik sinologie studeerde op de Gentse universiteit. Nou ja, 'studeerde' tussen grote aanhalingstekens, want een goede student was ik niet. Ik ging zelden naar de les en studeerde thuis datgene waar ik interesse voor had. Dat was niet zo veel, vooral klassiek Chinees vond (vind) ik erg boeiend. Daar was ik dan ook altijd voor geslaagd. Modern Chinees ook (nipt weliswaar), maar dat boeide me toen niet zo, liever in oude teksten neuzen. Nu wens ik soms dat ik er toch iets beter m'n best voor had gedaan, maar gedane zaken nemen geen keer en ik ben toch een autodidact. Maar eigenlijk heb ik nog het meest geleerd van mijn proffen. Zonder dat ze het zelf beseffen uiteraard en die 'verhaaltjes' wil ik graag even meegeven.
Binnen ons departement hadden we eigenlijk maar twee professoren die quasi alle vakken gaven: Modern Chinees, Klassiek Chinees, boeddhistische filosofie, confucianisme, bibliografie, enz. . Die twee samen waren een wandelende encyclopedie, ongelooflijk! Ze konden over alles meepraten, hadden enorm veel gelezen en schreven errug veel boeken en artikels. Ik had er het allergrootste respect voor als beginnend studentje en dacht ' Zo wil ik ook zijn'!
Tot we op een dag, ergens in m'n derde jaar, een thematische les kregen: 'het concept verlichting in het boeddhistische denken'. (De twee professoren waren boeddhologen en bestudeerden het boeddhisme al jaren, het was als het ware hun stokpaardje, uren konden ze erover vertellen!) En effectief, ze hebben toen ca 3 uur liggen praten over verlichting. Wat ze allemaal vertelden, dat weet ik niet meer. Ik weet enkel nog dat ik toen dacht dat het heel erg raar was om zolang te praten over iets dat ervaren moet worden.
Een aantal maanden later had ik twee examens op dezelfde dag: boeddhisme en Indische filosofie (dit laatste vak was van een andere prof, ook een boedholoog, maar dan van het departement Indologie.) Tijdens het eerste examen stelde ik de volgende vraag: Gelooft u dat verlichting waarlijk bereikt kan worden en, aangezien u al 30 jaar het boeddhisme bestudeert, praktiseert u ook?" Ja man, ik kreeg toen een zware intellectuele uitleg over verlichting (voor de tweede maal) en 'nee, hoor, ik ben geen boeddhist, ik vergelijk enkel teksten met elkaar.'
Mja, dacht ik toen, heel mooi voor jou, maar wat ben je daar nou mee?
Op het tweede examen kreeg ik een vraag over een bepaalde yogatekst. Ik beantwoordde ze naar behoren en de prof besloot toen, lichtjes achterover zakkend in z'n zetel, over z'n bril heen kijkend en een zwaarwichtige klank in z'n stem: "Jongeman, je moet je dat eens voorstellen, je ogen dichtdoen en 3 seconden aan niets denken, aan echt helemaal niets! Dat is ongelofelijk!" Ik had toevallig een paar weken ervoor een meditatieretraite gevolgd van tien dagen waar we 16 uur per dag 'stil zaten te zitten'. Ik stond dus ietwat versteld en antwoordde " Heu, zo moeilijk is dat niet, hoor, je moet enkel oefenen!" Waarop de prof me aankijkt met een vuile blik en me meesmuilend en hoofdschuddend een 10/20 geeft.
En het is nog niet gedaan, het bleek een heuglijke dag te zijn.
Eenmaal buiten, kom ik een prof tegen waar ik eens een paar lessen had gevolgd, die was ook boeddholoog en bijna op pensioensgerechtigde leeftijd. Vertelt ie me dat hij al zo'n 40 jaar het boeddhisme bestudeerde en Sanskriet (Die man wist echt veel, hij sloeg je constant om de oren met weetjes en feitjes, hij kon bv. zo vanbuiten de structuur van een welbepaalde Zuid-Indische tempel op het bord tekenen en je er alles over vertellen). Maar wat bleek, hij was zelf nog nooit in India geweest! Was nog nooit in een boedhistische tempel geweest! Nooit gemediteerd ("zoiets doet een deftig persoon toch niet") Hij verbleef met andere woorden al 40 jaar tussen vier muren en zoog alles op via boeken!
Die dag zal me nog lang bijblijven. Het was de dag waarop ik ontdekte dat ik met alle kennis die ik had opgedaan niets was. Ik wilde al die dingen waar ik over had gelezen en gepraat gaan ervaren! Het was de dag waarop ik besloot om de universiteit, en de daarbij horende 'kenniscultuur' en 'het-ik-weet-meer-dan jij-gedoe' de rug toe te keren.
Voila, en ondertussen zijn we een goed anderhalf jaar verder. Ik oefen nu, zoals jullie wel weten, bij de School van de Kraanvogel, met een heel erg sympathieke bende waar ik petsen van krijg als ik teveel in m'n kopke zit. En ja, ik lees nog veel, en ja, ik heb nog altijd de neiging om erg hard te gaan nadenken, maar nu oefen ik ook. Ik ervaar en begin te 'voelen'. En dat is fantastisch! We zijn er van bijlange nog niet, maar wel op weg.
Binnen ons departement hadden we eigenlijk maar twee professoren die quasi alle vakken gaven: Modern Chinees, Klassiek Chinees, boeddhistische filosofie, confucianisme, bibliografie, enz. . Die twee samen waren een wandelende encyclopedie, ongelooflijk! Ze konden over alles meepraten, hadden enorm veel gelezen en schreven errug veel boeken en artikels. Ik had er het allergrootste respect voor als beginnend studentje en dacht ' Zo wil ik ook zijn'!
Tot we op een dag, ergens in m'n derde jaar, een thematische les kregen: 'het concept verlichting in het boeddhistische denken'. (De twee professoren waren boeddhologen en bestudeerden het boeddhisme al jaren, het was als het ware hun stokpaardje, uren konden ze erover vertellen!) En effectief, ze hebben toen ca 3 uur liggen praten over verlichting. Wat ze allemaal vertelden, dat weet ik niet meer. Ik weet enkel nog dat ik toen dacht dat het heel erg raar was om zolang te praten over iets dat ervaren moet worden.
Een aantal maanden later had ik twee examens op dezelfde dag: boeddhisme en Indische filosofie (dit laatste vak was van een andere prof, ook een boedholoog, maar dan van het departement Indologie.) Tijdens het eerste examen stelde ik de volgende vraag: Gelooft u dat verlichting waarlijk bereikt kan worden en, aangezien u al 30 jaar het boeddhisme bestudeert, praktiseert u ook?" Ja man, ik kreeg toen een zware intellectuele uitleg over verlichting (voor de tweede maal) en 'nee, hoor, ik ben geen boeddhist, ik vergelijk enkel teksten met elkaar.'
Mja, dacht ik toen, heel mooi voor jou, maar wat ben je daar nou mee?
Op het tweede examen kreeg ik een vraag over een bepaalde yogatekst. Ik beantwoordde ze naar behoren en de prof besloot toen, lichtjes achterover zakkend in z'n zetel, over z'n bril heen kijkend en een zwaarwichtige klank in z'n stem: "Jongeman, je moet je dat eens voorstellen, je ogen dichtdoen en 3 seconden aan niets denken, aan echt helemaal niets! Dat is ongelofelijk!" Ik had toevallig een paar weken ervoor een meditatieretraite gevolgd van tien dagen waar we 16 uur per dag 'stil zaten te zitten'. Ik stond dus ietwat versteld en antwoordde " Heu, zo moeilijk is dat niet, hoor, je moet enkel oefenen!" Waarop de prof me aankijkt met een vuile blik en me meesmuilend en hoofdschuddend een 10/20 geeft.
En het is nog niet gedaan, het bleek een heuglijke dag te zijn.
Eenmaal buiten, kom ik een prof tegen waar ik eens een paar lessen had gevolgd, die was ook boeddholoog en bijna op pensioensgerechtigde leeftijd. Vertelt ie me dat hij al zo'n 40 jaar het boeddhisme bestudeerde en Sanskriet (Die man wist echt veel, hij sloeg je constant om de oren met weetjes en feitjes, hij kon bv. zo vanbuiten de structuur van een welbepaalde Zuid-Indische tempel op het bord tekenen en je er alles over vertellen). Maar wat bleek, hij was zelf nog nooit in India geweest! Was nog nooit in een boedhistische tempel geweest! Nooit gemediteerd ("zoiets doet een deftig persoon toch niet") Hij verbleef met andere woorden al 40 jaar tussen vier muren en zoog alles op via boeken!
Die dag zal me nog lang bijblijven. Het was de dag waarop ik ontdekte dat ik met alle kennis die ik had opgedaan niets was. Ik wilde al die dingen waar ik over had gelezen en gepraat gaan ervaren! Het was de dag waarop ik besloot om de universiteit, en de daarbij horende 'kenniscultuur' en 'het-ik-weet-meer-dan jij-gedoe' de rug toe te keren.
Voila, en ondertussen zijn we een goed anderhalf jaar verder. Ik oefen nu, zoals jullie wel weten, bij de School van de Kraanvogel, met een heel erg sympathieke bende waar ik petsen van krijg als ik teveel in m'n kopke zit. En ja, ik lees nog veel, en ja, ik heb nog altijd de neiging om erg hard te gaan nadenken, maar nu oefen ik ook. Ik ervaar en begin te 'voelen'. En dat is fantastisch! We zijn er van bijlange nog niet, maar wel op weg.
Konijntjes
Een tijdje geleden heb ik me het boek 'Chinese Boxing: Masters and Methods' van Robert W. Smith aangeschaft. Ik vind het geweldig! Hoewel er eigenlijk bitter weinig instaat, vind ik het ideale literatuur om even vast te nemen als ik op het toilet zit. Dit las ik vandaag, in het hoofdstuk over Cheng Man-Ch'ing.
"Cheng also told me of Chu Min-I ... a T'ai-Chi student of Wu Chien-Ch'uan...
Chu was an eccentric, as is seen in the title of the doctoral thesis he wrote
while studying medicine in Paris: 'A study of the vaginal vibrations of the female rabbit.'"
Dat men een doctoraat kan halen op zo'n onderwerp, hilarisch vind ik dat. Hoe heeft ie dat toch praktisch aangepakt, vraag ik me dan af? Mja, ik denk erg visueel, ik kan me er wel iets bij voorstellen... :)
Doet me eraan denken, leraar Roel schreef ooit in 'De essentie van T'ai-Chi' (hoofdstuk 'lessen van de meesters') hoe Sifu Fei vertelde hoe je een grootmeester kan herkennen. Volgens hem , hou je vast: 'lijkt het een beetje op een konijntje'.
Ha, prachtig toch wat je kan doen met twee verschillende stukken informatie. Hebben niets met mekaar te maken op zich, buiten het woord 'konijn', en als je niet kritisch bent en niet zelf onderzoekt, dan ga je er nog vreemde opvattingen op na houden over T'ai-Chi!
"Cheng also told me of Chu Min-I ... a T'ai-Chi student of Wu Chien-Ch'uan...
Chu was an eccentric, as is seen in the title of the doctoral thesis he wrote
while studying medicine in Paris: 'A study of the vaginal vibrations of the female rabbit.'"
Dat men een doctoraat kan halen op zo'n onderwerp, hilarisch vind ik dat. Hoe heeft ie dat toch praktisch aangepakt, vraag ik me dan af? Mja, ik denk erg visueel, ik kan me er wel iets bij voorstellen... :)
Doet me eraan denken, leraar Roel schreef ooit in 'De essentie van T'ai-Chi' (hoofdstuk 'lessen van de meesters') hoe Sifu Fei vertelde hoe je een grootmeester kan herkennen. Volgens hem , hou je vast: 'lijkt het een beetje op een konijntje'.
Ha, prachtig toch wat je kan doen met twee verschillende stukken informatie. Hebben niets met mekaar te maken op zich, buiten het woord 'konijn', en als je niet kritisch bent en niet zelf onderzoekt, dan ga je er nog vreemde opvattingen op na houden over T'ai-Chi!
28/09/2007
Pijn
Twee weken geleden ben ik tijdens het werk door m'n rug gegaan. Het voelde alsof er, vanaf m'n onderrug tot in m'n rechterdijbeen, een mes werd gestoken in m'n zenuw. Dat deed verrekte veel zeer. Nou kan ik wel wat pijn hebben, maar nu moest ik toch even gaan zitten zodat ik niet van m'n stokje draaide. Na wat doktersbezoeken en een CT-scan bleek dat ik de trotse bezitter was van een acute lumbago. Dat gaat wel over, maar wat me vooral interesseerde was wat er met me zou gebeuren op lange termijn. Blijkt dat de kans op een hernia erg groot is als ik zwaar fysiek werk zou blijven doen en ik heb al een scheve bekkenstand. Simpel, dan stoppen we ermee en gaan we iets anders doen. Wat, dat zien we wel, er komt wel iets uit de bus vallen.
Maar ik wil het hier eigenlijk over pijn hebben. Pijn kan je ook positief benaderen. Bijvoorbeeld, als ik weer eens achter m'n peeceetje zit, zoals nu, en ik zak weer in een slechte houding, dan voel ik onmiddellijk pijn in m'n onderrug. Dus even houding corrigeren. En ook vandaag tijdens de training zo. Nu willen wij in onze stijl zo min mogelijk kracht zetten en alles vanuit constructie doen. Zo gemakkelijk is dat nog niet, anders zouden we allang Tai Ch'i-meesters zijn. Maar dus toen ik daarstraks de partneroefeningen liep, vanaf het moment dat ik kracht gebruikte om 'yemafenzong' in te zetten, kreeg ik pijnscheuten van hier tot ginder in m'n onderrug. Dus was het zaak om zo te bewegen dat ik geen pijn voelde. En als dat lukt weet je dat je correct beweegt (in ieder geval toch beter) en min of meer in constructie staat. Prachtig toch! Ik heb zomaar gratis en voor niks een geweldige 'waarschuwer' gekregen. Zo één met toeters en bellen en een ganse fanfare die allemaal schreeuwen: "Hey, man, wat doe je nou, je beweegt niet goed!" Dus, in plaats van te zeuren "Oh, arme ik" zeg ik "lang leve mijn lichaam!" How, even terug m'n zithouding corrigeren daar :)
Ja, zoals Hägar ooit eens zei: 'Pijn is fijn!'
Maar ik wil het hier eigenlijk over pijn hebben. Pijn kan je ook positief benaderen. Bijvoorbeeld, als ik weer eens achter m'n peeceetje zit, zoals nu, en ik zak weer in een slechte houding, dan voel ik onmiddellijk pijn in m'n onderrug. Dus even houding corrigeren. En ook vandaag tijdens de training zo. Nu willen wij in onze stijl zo min mogelijk kracht zetten en alles vanuit constructie doen. Zo gemakkelijk is dat nog niet, anders zouden we allang Tai Ch'i-meesters zijn. Maar dus toen ik daarstraks de partneroefeningen liep, vanaf het moment dat ik kracht gebruikte om 'yemafenzong' in te zetten, kreeg ik pijnscheuten van hier tot ginder in m'n onderrug. Dus was het zaak om zo te bewegen dat ik geen pijn voelde. En als dat lukt weet je dat je correct beweegt (in ieder geval toch beter) en min of meer in constructie staat. Prachtig toch! Ik heb zomaar gratis en voor niks een geweldige 'waarschuwer' gekregen. Zo één met toeters en bellen en een ganse fanfare die allemaal schreeuwen: "Hey, man, wat doe je nou, je beweegt niet goed!" Dus, in plaats van te zeuren "Oh, arme ik" zeg ik "lang leve mijn lichaam!" How, even terug m'n zithouding corrigeren daar :)
Ja, zoals Hägar ooit eens zei: 'Pijn is fijn!'
2/09/2007
Back
Voila, terug vanuit India. Heel interessante ervaring, maar toch blij dat ik weer in het Belgenland ben, alleen al voor de bijzonder aangename temperatuur hier :)
Heb een aantal kleine dingetjes ontdekt in m'n oefening en ook iets heel interessants over mezelf persoonlijk, een nieuw inzicht in m'n persoontje als het ware.
Een paar van de ontdekkingetjes hebben betrekking op 'staan': niet staan als ik net gegeten heb en niet staan in een kamer met weinig zuurstof bv.
Ook heb ik een bepaald patroon ontdekt tijdens het lopen van de stappen. Je oefent en probeert wat uit en plots voel je dat het goed zit. Hoe het werkt en hoe je dat nu gedaan hebt, blijft alsnog een raadsel, maar je hebt het eenmaal gedaan, je lichaam heeft het als het ware herkend, dus je weet dat het er is. En dan ga je daar naar zoeken en uitproberen tot het iets vaker lukt en zo verder tot je het onder de knie hebt. Belangrijk is wel, zeer erg belangrijk zelfs, dat je dagelijks blijft trainen of je verliest de net opgedane vaardigheid en je kan weer opnieuw beginnen.
India was ook een heel erg goeie training qua alertheid. En een heel erg goeie om uit klemmen te geraken, want ik ben ontelbaar veel maal aangeklampt geweest. Dan grijpen ze je hand en pols met beide handen krachtig vast om je mee te sleuren naar hun winkeltje vol nepartikelen die veels te duur zijn. In plaats van te trekken en sleuren, kon ik lekker oefenen op een techniek die we eens hadden geoefend. Eigenlijk niet zozeer een truukje, maar proberen te voelen waar het licht is. Veel gefaald, maar ook enkele malen gelukt. Het is leuk, alles is eigenlijk oefening, heb ik ontdekt, maar dat wil ik wel eens vergeten :)
Ik heb ook aapjes kunnen observeren, heel leuk en interessant om bezig te zien. Wat me opviel was dat ze hun zwaartepunt altijd zo laag mogelijk probeerden te houden. Ze zijn heel erg lenig en springerig, maar erg gecontroleerd in hun bewegingen en ik heb de indruk dat ze zwaar staan. Gao tan Ma volgens de aap :)
Wat nog meer? Ohja, als je weet dat er een confrontatie aankomt, is het belangrijk om in de mate van het mogelijke zelf de plaats en het tijdstip 'uit te kiezen' zodat die in je voordeel is. Zo heb ik een hippie-junk-emotioneel wrak meegemaakt die razend kwaad was (en wit weggetrokken!) en dat kanaliseerde naar mij en m'n vriendin. Ik was op dat moment ziek (barstende hoofdpijn en erg misselijk) en wilde dit 'gevaar' op de een of andere manier afwenden. Ik schets het even in het kort, want het is een lange historie feitelijk. Maar bon, ik heb gewoon gewacht en een moment uitgekozen waarop ie in het nadeel was en me niet aan zou kunnen vallen (hij zat op z'n motor met een grote rugzak op z'n rug, een kleinere op z'n borst en helm op het hoofd in het midden van een heel erg drukke straat) en zo kon ik op em inpraten tot ie gekalmeerd was en me zelf de hand wilde schudden. Timing is erg belangrijk op alle momenten. Kalmte ook. Alles is krijgskunst, of beter nog, kán krijgskunst zijn. En hierover las ik net een stukje in een boek vertaald door Thomas Cleary, 'The Family Traditions on the Art of War' by Yagyu Munenori.
Ik citeer: " Also, in social and professional relationships, since you are acting as you see situations develop, the attitude is the same as that of the warrior, even when there is no discord. The mindfulness to observe the dynamic of situations even in a group is an art of war. If you do not see the dynamic of a situation, you may remain too long in company where you should not be and get into trouble for no reason."
Exact wat ik heb meegemaakt. Ik had op voorhand kunnen weten dat ik niet met die jongen in zee had moeten gaan, maar werd verblind door medeleven en daardoor luisterde ik niet naar m'n gevoel. Met alle gevolgen vandien.
Ik heb ook een zwaard gekocht, het bleek geen sinecure om het door de security te krijgen op de vlieghaven, maar dat is uiteindelijk gelukt. Ik heb het gekocht in een klein winkeltje in Amritsar, de hoofdstad van de Sikhs. Het is compleet verroest en beschadigd, maar ik vond het zo mooi qua vorm en het ligt lekker in de hand. Heb er al wat roest af kunnen schuren en blijkt dat er op het lemmet allemaal afbeeldingen van dieren en ook wat bergen staan. Volgens mij is het een sierzwaard, zo een dat je aan de muur hangt, maar ach, ik vind het prachtig!
Telkens als ik in Azië ben, kom ik terug met een hoop boeken, zo ook deze keer. 15 zelfs :) De Shambhala-editie van 'The Book of Five Rings', een boek over Chinese 'military manuals' van Sawyer, twee boekjes geschreven door Cai Longyun in de reeks 'Chinese Kungfu Series', een Chinese versie van de Dao de Jing die ik nog niet had, de Shambhala Guide to taoism van Eva Wong, een boek dat ik een aantal jaren geleden had gekocht in Nepal, uitgeleend en nooit teruggekregen, heb ik nu toevallig teruggevonden in Mc Leod Ganj: The Bodhissatva Warriors,... . Ze kosten ginder een pak minder, dus laat ik me altijd even gaan :)
Voila, tot zover een kort relaas van de reis. Het oefenjaar is weer begonnen en ik zie uit naar de eerste training op donderdag!
Heb een aantal kleine dingetjes ontdekt in m'n oefening en ook iets heel interessants over mezelf persoonlijk, een nieuw inzicht in m'n persoontje als het ware.
Een paar van de ontdekkingetjes hebben betrekking op 'staan': niet staan als ik net gegeten heb en niet staan in een kamer met weinig zuurstof bv.
Ook heb ik een bepaald patroon ontdekt tijdens het lopen van de stappen. Je oefent en probeert wat uit en plots voel je dat het goed zit. Hoe het werkt en hoe je dat nu gedaan hebt, blijft alsnog een raadsel, maar je hebt het eenmaal gedaan, je lichaam heeft het als het ware herkend, dus je weet dat het er is. En dan ga je daar naar zoeken en uitproberen tot het iets vaker lukt en zo verder tot je het onder de knie hebt. Belangrijk is wel, zeer erg belangrijk zelfs, dat je dagelijks blijft trainen of je verliest de net opgedane vaardigheid en je kan weer opnieuw beginnen.
India was ook een heel erg goeie training qua alertheid. En een heel erg goeie om uit klemmen te geraken, want ik ben ontelbaar veel maal aangeklampt geweest. Dan grijpen ze je hand en pols met beide handen krachtig vast om je mee te sleuren naar hun winkeltje vol nepartikelen die veels te duur zijn. In plaats van te trekken en sleuren, kon ik lekker oefenen op een techniek die we eens hadden geoefend. Eigenlijk niet zozeer een truukje, maar proberen te voelen waar het licht is. Veel gefaald, maar ook enkele malen gelukt. Het is leuk, alles is eigenlijk oefening, heb ik ontdekt, maar dat wil ik wel eens vergeten :)
Ik heb ook aapjes kunnen observeren, heel leuk en interessant om bezig te zien. Wat me opviel was dat ze hun zwaartepunt altijd zo laag mogelijk probeerden te houden. Ze zijn heel erg lenig en springerig, maar erg gecontroleerd in hun bewegingen en ik heb de indruk dat ze zwaar staan. Gao tan Ma volgens de aap :)
Wat nog meer? Ohja, als je weet dat er een confrontatie aankomt, is het belangrijk om in de mate van het mogelijke zelf de plaats en het tijdstip 'uit te kiezen' zodat die in je voordeel is. Zo heb ik een hippie-junk-emotioneel wrak meegemaakt die razend kwaad was (en wit weggetrokken!) en dat kanaliseerde naar mij en m'n vriendin. Ik was op dat moment ziek (barstende hoofdpijn en erg misselijk) en wilde dit 'gevaar' op de een of andere manier afwenden. Ik schets het even in het kort, want het is een lange historie feitelijk. Maar bon, ik heb gewoon gewacht en een moment uitgekozen waarop ie in het nadeel was en me niet aan zou kunnen vallen (hij zat op z'n motor met een grote rugzak op z'n rug, een kleinere op z'n borst en helm op het hoofd in het midden van een heel erg drukke straat) en zo kon ik op em inpraten tot ie gekalmeerd was en me zelf de hand wilde schudden. Timing is erg belangrijk op alle momenten. Kalmte ook. Alles is krijgskunst, of beter nog, kán krijgskunst zijn. En hierover las ik net een stukje in een boek vertaald door Thomas Cleary, 'The Family Traditions on the Art of War' by Yagyu Munenori.
Ik citeer: " Also, in social and professional relationships, since you are acting as you see situations develop, the attitude is the same as that of the warrior, even when there is no discord. The mindfulness to observe the dynamic of situations even in a group is an art of war. If you do not see the dynamic of a situation, you may remain too long in company where you should not be and get into trouble for no reason."
Exact wat ik heb meegemaakt. Ik had op voorhand kunnen weten dat ik niet met die jongen in zee had moeten gaan, maar werd verblind door medeleven en daardoor luisterde ik niet naar m'n gevoel. Met alle gevolgen vandien.
Ik heb ook een zwaard gekocht, het bleek geen sinecure om het door de security te krijgen op de vlieghaven, maar dat is uiteindelijk gelukt. Ik heb het gekocht in een klein winkeltje in Amritsar, de hoofdstad van de Sikhs. Het is compleet verroest en beschadigd, maar ik vond het zo mooi qua vorm en het ligt lekker in de hand. Heb er al wat roest af kunnen schuren en blijkt dat er op het lemmet allemaal afbeeldingen van dieren en ook wat bergen staan. Volgens mij is het een sierzwaard, zo een dat je aan de muur hangt, maar ach, ik vind het prachtig!
Telkens als ik in Azië ben, kom ik terug met een hoop boeken, zo ook deze keer. 15 zelfs :) De Shambhala-editie van 'The Book of Five Rings', een boek over Chinese 'military manuals' van Sawyer, twee boekjes geschreven door Cai Longyun in de reeks 'Chinese Kungfu Series', een Chinese versie van de Dao de Jing die ik nog niet had, de Shambhala Guide to taoism van Eva Wong, een boek dat ik een aantal jaren geleden had gekocht in Nepal, uitgeleend en nooit teruggekregen, heb ik nu toevallig teruggevonden in Mc Leod Ganj: The Bodhissatva Warriors,... . Ze kosten ginder een pak minder, dus laat ik me altijd even gaan :)
Voila, tot zover een kort relaas van de reis. Het oefenjaar is weer begonnen en ik zie uit naar de eerste training op donderdag!
2/08/2007
Vakantie
Voila, het oefenjaar zit erop, de school sluit z'n deuren telkens in augustus, maar dat betekent niet dat het trainen gedaan is. Integendeel, ik heb zeer veel dingen meegekregen waar ik nog een tijdje zoet mee ben!
Dus tot september allemaal en goeie trainingssessies toegewenst :)
Dus tot september allemaal en goeie trainingssessies toegewenst :)
3/07/2007
Kuisen
Ik werk nu bijna 4 maanden als poetsman. En verdomd, ik had nooit durven denken dat het zo zwaar zou zijn. Ik kom elke dag geheid kapot naar huis. En vooral m'n rug ziet af. Nu heb ik al een scheve bekkenstand, maar de godganse dag bukken, zwabberen, dweilen, emmers zeulen, stofzuigen, dingen tillen, enz. , it's killing me. Ik heb al ettelijke malen in het fabriek gestaan, aan de band of vrachtwagens lossen en laden, maar kuisen is voor mij veel en veel zwaarder. Alle respect voor die miljoenen kuisvrouwen (en enkele kuismannen) die dagelijks 8 uur per dag (en vaak veel meer) hun ding doen, nogmaals RESPECT!!
Natuurlijk zien ze er niet zo goed meer uit wanneer ze 60 jaar zijn, dat hoef ik je niet te vertellen.
Dit even als intro.
Ik dacht dat fysiek werk me sterker zou maken. En op een manier klopt dat. Ik kan nu veel zwaardere dingen tillen, heb zichtbaar meer armspieren gekregen, ook m'n benen zijn steviger geworden, en ook daar zie je duidelijk toegenomen spiermassa. Daar komt nog bij dat ik per maand gemiddeld 300 km fiets, dat is zo'n 15 km per dag. Nu lijkt dit misschien allemaal wat overroepen, maar voor iemand die jarenlang niets van fysieke inspanning gedaan heeft, kan dit wel tellen. Dus, ik dacht dat dit soort werk me sterker zou maken, en daarom dus ook een positieve invloed zou hebben op m'n oefening in Tai Chi. Welwel, je voelt em al komen, het heeft dus allesbehalve een goeie invloed! Hoezo dan?
Ten eerste het simpele feit dat ik 's avonds moe thuiskom en gewoon geen fut meer heb om te oefenen. Ik wil gewoon op bed gaan liggen en liefst zo min mogelijk bewegen, "want morgen komt er weer zo'n helse dag." En wie niet oefent, wordt niet beter, simpel.
Ten tweede heb ik gemerkt dat het staan veel moeilijker ging de laatste maand. Na amper 30 seconden sta ik al te bibberen op m'n benen en het doet verdomd veel zeer. (En het is niet het 'vuur' dat je in beide bovendijbenen voelt als je goed in je vijf punten 'staat') Ik ga al snel omhoog met m'n constructie in plaats van te hangen en m'n focus wordt constant naar die pijn getrokken, m'n ademhaling geraakt compleet in de war, .. de hel quoi!
"Hoe kan dat toch, dit klopt toch niet??!" dacht ik bij mezelf. Maar ik heb een antwoord gevonden. Of het waar is of niet, dat weet ik niet, dat ontdekken we later wel weer.
Bij 'staan' moet je constant naar beneden toe ontspannen. En ik merk dat m'n spieren ofwel slap zijn ofwel heel erg gespannen. In het eerste geval moet ik er alle aandacht bijhouden dat ik niet omval, en in het tweede geval zijn m'n spieren al zo gespannen dat ik alle moeite heb om ze überhaupt wat te kunnen ontspannen. Waardoor ik dus niet op m'n ademhaling kan letten, m'n onderrug ontspannen en nog zoveel meer. Ik kan enkel met m'n benen bezig zijn! Mahinda, die ook bij de School van de Kraanvogel oefent en al heel wat langer dan ik, zei me ooit: "je kan dan wel veel spieren hebben, maar als je niet leert om ze van binnenuit te ontspannen, zal je nooit zwaarder kunnen staan dan dat je spieren hebt." Buiten het feit dat ik m'n spieren dus teveel vermoei, is het op zich geen probleem als je veel spieren hebt, je moet het maar doen met wat je hebt meegekregen. Maar het is wel onzinnig om binnen de interne krijgskunsten je spiermassa te vermeerderen op een manier zoals bv. bodybuilders dat doen of door powertraining ofzo. Want hoe meer spieren je hebt, hoe meer je er moet ontspannen! En hoewel ik niet aan powertraining of gewichtheffen doe, is dit werk dus blijkbaar ongeschikt en zelfs contraproductief voor m'n Tai Chitraining! En heb ik dus vakantie genomen en ben ik op zoek naar een andere job :)
Tot slot wil ik jullie dit nog meegeven: een artikeltje over staanoefeningen van Tu-Ky Lam. Om m'n leraar even te quoten "Tu-Ky lam kende ik al van naam door zijn vele publicaties in Tai Chi Magazine en hem lijkt het gelukt te zijn: een artikeltje waarin alles stap voor stap duidelijk wordt uitgelegd. Niets aan toe te voegen!"
Volg de link --> http://www.geocities.com/tukylam/qastand.html
Natuurlijk zien ze er niet zo goed meer uit wanneer ze 60 jaar zijn, dat hoef ik je niet te vertellen.
Dit even als intro.
Ik dacht dat fysiek werk me sterker zou maken. En op een manier klopt dat. Ik kan nu veel zwaardere dingen tillen, heb zichtbaar meer armspieren gekregen, ook m'n benen zijn steviger geworden, en ook daar zie je duidelijk toegenomen spiermassa. Daar komt nog bij dat ik per maand gemiddeld 300 km fiets, dat is zo'n 15 km per dag. Nu lijkt dit misschien allemaal wat overroepen, maar voor iemand die jarenlang niets van fysieke inspanning gedaan heeft, kan dit wel tellen. Dus, ik dacht dat dit soort werk me sterker zou maken, en daarom dus ook een positieve invloed zou hebben op m'n oefening in Tai Chi. Welwel, je voelt em al komen, het heeft dus allesbehalve een goeie invloed! Hoezo dan?
Ten eerste het simpele feit dat ik 's avonds moe thuiskom en gewoon geen fut meer heb om te oefenen. Ik wil gewoon op bed gaan liggen en liefst zo min mogelijk bewegen, "want morgen komt er weer zo'n helse dag." En wie niet oefent, wordt niet beter, simpel.
Ten tweede heb ik gemerkt dat het staan veel moeilijker ging de laatste maand. Na amper 30 seconden sta ik al te bibberen op m'n benen en het doet verdomd veel zeer. (En het is niet het 'vuur' dat je in beide bovendijbenen voelt als je goed in je vijf punten 'staat') Ik ga al snel omhoog met m'n constructie in plaats van te hangen en m'n focus wordt constant naar die pijn getrokken, m'n ademhaling geraakt compleet in de war, .. de hel quoi!
"Hoe kan dat toch, dit klopt toch niet??!" dacht ik bij mezelf. Maar ik heb een antwoord gevonden. Of het waar is of niet, dat weet ik niet, dat ontdekken we later wel weer.
Bij 'staan' moet je constant naar beneden toe ontspannen. En ik merk dat m'n spieren ofwel slap zijn ofwel heel erg gespannen. In het eerste geval moet ik er alle aandacht bijhouden dat ik niet omval, en in het tweede geval zijn m'n spieren al zo gespannen dat ik alle moeite heb om ze überhaupt wat te kunnen ontspannen. Waardoor ik dus niet op m'n ademhaling kan letten, m'n onderrug ontspannen en nog zoveel meer. Ik kan enkel met m'n benen bezig zijn! Mahinda, die ook bij de School van de Kraanvogel oefent en al heel wat langer dan ik, zei me ooit: "je kan dan wel veel spieren hebben, maar als je niet leert om ze van binnenuit te ontspannen, zal je nooit zwaarder kunnen staan dan dat je spieren hebt." Buiten het feit dat ik m'n spieren dus teveel vermoei, is het op zich geen probleem als je veel spieren hebt, je moet het maar doen met wat je hebt meegekregen. Maar het is wel onzinnig om binnen de interne krijgskunsten je spiermassa te vermeerderen op een manier zoals bv. bodybuilders dat doen of door powertraining ofzo. Want hoe meer spieren je hebt, hoe meer je er moet ontspannen! En hoewel ik niet aan powertraining of gewichtheffen doe, is dit werk dus blijkbaar ongeschikt en zelfs contraproductief voor m'n Tai Chitraining! En heb ik dus vakantie genomen en ben ik op zoek naar een andere job :)
Tot slot wil ik jullie dit nog meegeven: een artikeltje over staanoefeningen van Tu-Ky Lam. Om m'n leraar even te quoten "Tu-Ky lam kende ik al van naam door zijn vele publicaties in Tai Chi Magazine en hem lijkt het gelukt te zijn: een artikeltje waarin alles stap voor stap duidelijk wordt uitgelegd. Niets aan toe te voegen!"
Volg de link --> http://www.geocities.com/tukylam/qastand.html
Abonneren op:
Reacties (Atom)
